Unutma Beni

13 Nisan 2008 13:26 | nilufer | 0 fav | 0 yorum | etiket: cihat , dini , erotik konuşma , kıt kanaat geçiniyoruz , mal var burda , nude , sexy , tasavvuf , unutma beni , çok sexy sohbet , ülke

Baba Sahib-i Semerkand adındaki mürit anlatır :
- Şah-ı Nakşibend Hazretlerinin yüksek makamı ve kerametleri şöhret bulmuştu. Oysa ben Hace Hazretlerini hiç ziyaret etmemiştim. Ama bir gün, bende öylesine şiddetli bir arzu meydana gelmeye başladı ki duramıyordum. Bir an önce Hace Hazretlerinin sohbetleriyle şereflenmek istiyordum. Buhara'ya gitmek üzere Semerkand'dan yola çıktım. Buhara'ya ulaştığımda, bir hana yerleştim. Henüz hiç kimseyle görüşmemiştim bile. Ona bir an önce kavuşabilmek amacıyla handa fazla duramadım. Yolda bir kalabalıkla karşılaştım. Bu arada gönlümden, 'Hace Hazretleriyle karşılaştığımda, herhalde bana bir miktar içecek süt verir' diye düşünüyordum. Ben ilerlerken önümdeki kalabalık durdu. Kalabalığın arasında, velayet eserleri göze çarpan nurâni bir zaf bana yöneldi ve şöyle seslendi:
- Ey Baba Sahib-i Semerkand!..

Oysa ben daha önce bu zatla karşılaşmamıştım. 'Bu kişi beni nasıl tanıdı?' diye doğrusu hayret ettim. Ancak kendi kendime, 'bu nurlu yüzlü insan, Şah-ı Nakşibend Hazretleri olmasın?!..' dedim. Hakikaten de öyle oldu. Hace Hazretleri, bana Semerkand alimlerinin durumlarını sordu. Hane-i Saâdet'ine girdiğimizde, onun tasavvuf anlayışında, âdet olduğu şekilde oturmuş dervişler gördüm. Onun sohbetleri sevgi doluydu, gönülleri cezbeden apayrı bir yönü vardı. Çok zaman geçmedi, yanıma gelip oturdu. Bana :

- Bu tandır ekmeği ve süt senin nasibin. Ama bunu sadece sen yiyeceksin! Böyle basit şeylerle, kıymetli zihnini meşgul etme!.' dedi.
Bir Kurban bayramıydı... Şah-ı Nakşibend Hazretleri Buhara'da bir müridinin evini şereflendirmişti. O gün orada bulunanlardan biri anlatmıştı :

- Bugün bayram, annemi ziyaret edip bayramını kut-lasam, dedim. Hem bu davranışım Hace Hazretlerinin de hoşuna gider. Belki bana üç dirhem, üç badem verir. Bir de birlikte yemek yeme şerefine ulaşabilsem!.. diye düşünüyordum. Derken bayram namazını kıldık. Şah-ı Nakşibend Hazretleri bir ara bana 'valideni ziyaret edip bayramını kutla' buyurdu.

İşte bu ziyaret sonrasıydı. Hace Hazretlerinin evine gittim. Yanına çağırdı, içeriye girdiğimde odadakileri dışarı çıkartmıştı. O sırada içeriye üç kişi girdi. Ellerinde, dirhem ve bademler vardı. Hace Hazretleri 'sen bugün, anneni ziyaret etmenin mükafatı olarak üç şey istemiştin. Bunları al. Allah Teala'nın yardımıyla isteklerine kavuştun. Ama bu tür şeyleri istemek hoş değil!..' dedi.

Hace Hazretleri ilk hac ibadetinden dönüyordu. Beraberinde alim zat Mevlana Muhammed Herevî de bulunuyordu. Mânan denilen yerleşim alanına ulaştılar. Mevlana Muhammed, Hace Hazretlerini görmek için Bağdat'tan gelmişti. Hace Hazretleri, dervişlerin toplandığı bir sırada bu zatı yanına çağırdı ve ona :

- Sana fayda verecek şeye hazırlan ! dedi.

Bunun neticesinde Mevlana Muhammed Herevî kendinden geçti. Hace Hazretleri ona, kendine gelmesini söyleyince, Muhammed Herevi uyandı. Ancak yine kendine hakim olamadı ve kendinden geçti. Bir müddet sonra Hace Hazretleri ona teveccüh etti. Onun hâli daha da değişti. Yine bu kez Hace Hazretleri ona, 'iyice uyan!.. Fırsattan yararlan, çünkü nasiplenmen için çok az bir zaman kaldı!' buyurdu. Bunun üzerine Mevlana Muhammed Herevî, Şah-ı Nakşibend Hazretlerine döndü. Hace Hazretleri ona teveccüh ederek yardım etti. Bu şekilde, belki bir saat geçmişti. Nihayet Hace Hazretleri, Mevlana Muhammed Hefevî'ye 'Ey müslümanL.İşte bu, Ğarbân bostanındaki konuşma yerinizdir' dedi.

Mevlana Muhammed, Şah-ı Nakşibend Hazretlerinin bu sözlerini işitir işitmez gözyaşlarına boğuldu. Adeta üs-tünü-başını paralamaya başlamıştı. Derken biraz sakin-leşti, kendine gelir gibi oldu. Orada bulunanlar, kendisine Hace Hazretlerinin 'Ğarbân Bostanı' hakkındaki sözlerinin ne anlam taşıdığını sordular. Mevlana Muhammed Herevî, başladı hadiseyi anlatmaya : .

- Bir arkadaşımla birlikte Herat'taydık. 'Ğarbân Bostanı' denilen bir yer vardı, oturuyorduk. Bir ara arkadaşım bana; 'bir gün, Allah Teala'nın sevgili kullarından birinin sohbetine ve bu sohbetin sana kazandırdığı muhabbetle nice güzelliğe ulaşırsan, sakın beni unutma!..' demişti. Aslında Ğarbân Bostanı'ndaki arkadaşımın bu sözlerini bir türlü zihnimden söküp atamıyordum. Ancak ben, Hace Hazretlerinin iltifatlarına ulaşınca, bu manevi güzellikle meftun oldum. Arkadaşımı ve sözlerini unuttum. İşte mesele bul...Ama Hace Hazretlerinin konuyu bildiğini anlayınca, bu konudaki hassasiyetim bir kat daha arttı. Ben yıllar var ki böylesine kamil bir mürşit aradım durdum. Ancak zamanımızın kutbu, Şah-ı Nakşibend Hazretleri gibi bir veli bulamadım.

Bu devirde tasavvuf

13 Nisan 2008 13:24 | nilufer | 0 fav | 0 yorum | etiket: akıl , aykırı , bu devirde , bu devirde tasavvuf , cihat , islam , islami , kişiler , ordu , tasavvuf , tasavvuf kişisi

Bir şey asırlardır insanlığın gündeminde kalabilmişse, onun insan fıtratı ve toplum haya-tıyla ciddi bir irtibatı mevcut demektir. Ortaya çıktığı günden itibaren gönüllerden ve gündemden hiç düşmeyen kavramların birisi de tasavvuf. Onu birileri tenkid ederek, diğerleri de tatbik ederek hep gündemde tuttular.

Tasavvufu dışarıdan tenkid edenler, onu insanın dünya ile ilişkilerini koparan bir miskinlik ve tembellik merkezi olarak görürken, içine girip yaşayarak tadanlar, insanı Kur'an ve Sünnet dairesinde terbiye eden ve ilahî edeple süsleyen bir okul olarak tanıtıyorlar. Bu konuda kime kulak verilmelidir. Yolunca gidene ve bilene mi, hiç tatmadığı şeyi inkâr edene mi?

Tasavvufu değerlendirirken yapılan temel yanlışlardan biri, ehil kaynaklara başvurmamak... Oysa, özellikle dini konularda ehil kaynaklara başvurmak şarttır. Ayrıca dini anlamak için başvurulan kişinin ehil olmanın yanında, ârif ve zikir ehli olması da gerekiyor.

Allah Teâlâ, “sabah akşam Rabbinizin rızasını isteyerek ona yalvaran kimselerden ayrılma ve onlardan gözünü ayırma. Kalbini zikrimizden gafil kıldığımız kimseye de tabi olma” (Kehf/28) buyuruyor. Ayrıca “bilmiyorsanız zikir ehline sorun” (Nahl/43) ayeti diğer ilahî emirler gibi tasavvufu öğrenme konusunda da izlenecek yolu belirlemiş oluyor.

Dolayısıyla, tasavvufu anlamanın yolu, ilim ve zikir ehli kişilere başvurmaktır.

Özellikle İslamî yaşantısı ve takvasıyla temayüz etmemiş kişiler, hele de müslümanların gücünü zayıflatmak i çin İslâm üzerine araştırma yapan gayri müslimler (Oryantalistler) dini öğrenme noktasında asla referans olamazlar.

Tasavvuf deyince Ehl-i Sünnet ve'l-Cemaat çizgisinde giden bir terbiye yolunun anlaşılması gerekiyor. Bu tezkiyenin başındaki “takva imanı” ve ona Allah için tabi olan “sûfi cemaati” de bu kapsamda mütalaa edilmelidir. Hemen şunu ekleyelim ki psikiyatristlerin alanına giren mistik hezeyanlar, kendisi terbiyeye muhtaç olan sahte şeyhler ve tasavvufun adını kullanarak Kur'an ve Sünnet'e aykırı yapılan yanlışlıklar ölçü olamaz ve asla savunulamaz.

Asıl hedefi takva olan tasavvuf, her zaman geçerli ve herkes için gereklidir. “Bizim mesleğimizin tek hedefi hakiki imanı elde etmek ve rıza makamı için gerekli olan ihlası tahsildir. Ulaşmak istediğimiz en son mertebe, halis kulluk mertebesidir. Bunu bize te'min edecek tek yolumuz da Kur'an-ı Hakim'in ve sünnet-i seniyyenin emirlerine harfiyyen uymaktır.” diyen bir müceddid arifin, İmam Rabbâni'nin (K.S.) başını çektiği tasavvuf terbiyesi için; “bunun bu zamanda gereği yoktur, gerçerliliği kalmamıştır.” denilebilir mi?

Elbette denilemez. Ancak, şu söylenebilir: “Anlatıldığı gibi bir tasavvuf ve İmam Rabbâni gibi bir mürşid bu devirde var mıdır? Kendisini tasavvuf ehli olarak tanıtıp bir sürü sakıncalı işlere bulaşanlara ne demelidir?”

Bu şikayette haklılık payı vardır. Aynı kanaati, bütün ilim dalları için söylemek de mümkündür. Ancak, Hz. Rasûlullah'ın (A.S.) müjdesine göre, bu ümmetin içinden bir grup insan -Allah'ın izniyle- kıyâmete kadar hak üzere gitmeye, dini hakkıyla temsil ve tatbik etmeye muvaffak olacaklardır. “O Kur'an'ı biz indirdik, hiç şüphesiz (kıyamete kadar) onu muhafaza edecek de biziz.” (Hicr/9) ayetinin verdiği garanti muhakkak tahakkuk edecektir. Yani her devirde bu dinin gerçek temsilcileri bulunacaktır.

Evet bu gün müslümanlar dine ancak dilleriyle sahip çıkmaktadırlar. Kâmil mürşidler ve rabbâni âlimler hak yolunda yalnız gitmektedirler. Onların tek dertleri, yanlarında gerçek hak yolcularını bulamamaktır. Bu dert çok önceleri başlamıştır. Hicrî üçüncü asırda yaşayan ve tasavvuf kollarının piri sayılan Cüneyd el-Bağdadî (K.S.): “Hakikat ilmi sergisini topladı, iş lafa kaldı. Biz tasavvufun ancak kıyısından köşesinden bahsedebiliyoruz!” diyerek bu işin ehlini bulamamanın üzüntüsünü dile getirmiştir.

İmam Şa'rânî (K.S.) de aynı dertten muzdariptir. Der ki: “Allah'a hamdolsun, ben yetmiş civarında mürşide yetiştim; ancak hepsi de Allah yolunda hoşlarına gidecek gerçek bir müridi bulamamanın sıkıntısıyla vefat edip gittiler.”

Tasavvuf, yüksek seviyede takvâyı tahsil için kurulmuş bir terbiye okuludur. Ancak, günümüzdeki insanların birinci derdi takvâ noksanlığı değil, iman eksikliğidir. İmansız din başlamaz ki, takvâ tahsil edilsin. Onun için kâmil mürşidler, bugün işe iman noktasından başlamaktadırlar ve imandan sonra, namazı muhafaza ettirmeye, büyük günahlardan el çektirmeye, adım adım diğer farzları yerine getirt-meye ve özellikle Allah u Teâlâ'yı zikrettirmeye çalışmaktadırlar. Muhammedî sevgiyle herkese kucak açan veliler, bu yolla nice dinsiz ve ibâdetsiz insanları dine ısındırmışlar ve kulluğa başlatmışlardır.

Bir şeyin tamamı elde edilemiyorsa, hepsini de elden bırakmamalıdır.

Dinimiz, takvâya ulaşma ve kemâle erme yolu olarak en güzel gidişâtın, Allah için cemaat olmak ve böylece birbirini tamamlamak olduğunu belirtmiş; kurtuluş için sâlihlere tâbi olmamızı emretmiştir.

“Takvâya ve iyiliğe ulaşmak için birbirinizle yardımlaşın.” (Mâide/2)

“Hep berâber Allah'ın ipine sarılın, dağılıp parçalanmayın.” (Âl-i İmran/103)

“Ey mü'minler! Hep beraber Allah'a tevbe edin ki kurtuluşa eresiniz.” (Nûr/31) âyetleri bizden, hak yolunda birlik içinde olmamızı istemektedir.

Takvâda imam ve örnek yapılan bir ârifin nezâretinde cemaat halinde İslâm'ı yaşamanın, büyük bir fazileti, hiç bitmeyen bir bereketi vardır. Bu yol olarak en selâmetlidir. Çünkü yolu bilenle giden kimse menziline hem tez, hem kolay, hem de tehlike-lerden emin olarak ulaşır.

Bu yol en canlıdır. Çünkü onun her halinde ilâhî aşk, her işinde Rabbânî heyecan hakimdir. Bunun da zevki zevâl bulmaz, tadan hiç usanmaz, bulan biteceğinden korkmaz. Allah sevgisi kalbe ilaç olur, bedene kuvvet verir, âşıklar yorulmaz, sâdıkların gönlü ihtiyarlamaz.

Bu yol en bereketlidir. Çünkü bu yolda her amel ihlasla yapılır. Bütün amellerin sevâbı kalben ona katılanlara da dağıtılır. Böylece bir amel yapan kimse, onunla birlikte sevgi ve rızâsıyla katıldığı diğer kardeşlerinin amellerinden de mânen bir hisse alır, kârı binlere katlanır.

Bu yol en tecrübelidir. Çünkü bu yolda bütün ameller, binlerce kâmil insan tarafından yapıla yapıla sahiplerini kemâle erdirmiş, gayretler en güzel meyvelerini vermiş, iyi kötüden, sağlam çürükten seçilmiş, bütün güzel hâl ve ahlâklar silsile halinde sonrakilere intikal etmiştir. Yani yol çok işlek, seyir çok belirgin, kâfile çok kalabalık, kılavuzlar çok uyanık ve mâhirdir.

Bu yol en istikâmetlidir. Çünkü bu yolun imam ve cemaatinin tek derdi ve biricik hedefi, iç ve dışlarıyla, gizli ve açıklarıyla, rûh ve maddeleriyle, zevk ve vecdleriyle, his ve hevesleriyle bütün hallerinde Kur'an ve Sünnete uyarak ilâhî rızâya ulaşmaktır. Kâmil mürşidler, Rasûlullah (A.S.) Efendimizin normal bir oturuş-kalkış şeklinde bile kendisine uymaya çok ehemmiyet verirler. Sünnetleri farz hassâsiyeti ile yerine getirirler, sadık talebelerinden de bunu isterler.

Bu yol Allah'a en yakındır. Çünkü bu yolda kırık kalble gidilir, her adımında, bütün menzil ve duraklarında Cenâb-ı Hakk zikredilir. Böylece Allah Teâlâ'nın: “Beni zikredin ki ben de sizi (özel olarak) zikredeyim.” (Bakara/152) âyetindeki müjdeye ve “Ben, beni zikredenle beraberim” (Buharî, Müslim) kudsî hadisindeki rahmete erilir. Bu yolda edeb ve tevâzû hakimdir. Nâfile ibâdetlere ihtimam gösterilir. Hep yakınlık vesilesi olacak şeyler tercih edilir. Özellikle ilâhî huzura girmeye mâni olan kibir ve ucub gibi huylar kalbten defedilir.

Dr. Dilaver Selvi

Tevazu
Ahmed Rufai Hazretleri, bir gün talebelerine:

- İçinizde kim bende bir ayıp görüyorsa bildirsin, dedi.

Müritlerinden biri:

- Efendim, sizde büyük bir ayıp var, diye cevap verdi.

Ayıbını talebesine soracak kadar kendini aşmış bu mütavazi insan hiç kızmadı, talebesi böyle söylüyor diye üzülmedi, belki sadece ayıbından kurtulabilmek ümidiyle sordu:

- Söyle dedi, kardeşim, o ayıbım nedir?

Talebe gözleri dolu dolu:

- Bizim gibilerin size talebe olması, dedi.

Bu söz gönüllere çok tesir etmiş, sohbette bulunan herkes ağlamaya başlamıştı. Ahmed Rufai Hazretleri de ağlıyordu. Bir ara sadece;

- Ben sizin hizmetçinizim, ben hepinizden aşağıyım diyebildi.

Tevazu

13 Nisan 2008 13:22 | nilufer | 0 fav | 0 yorum | etiket: aklımdasın , akıl , din , hiç kıyarmı , islam , kır , kız , ordu , sexy sohbet , sohbet , talebe , tasavvuf , tevazu , çok şeker kız

Ahmed Rufai Hazretleri, bir gün talebelerine:

- İçinizde kim bende bir ayıp görüyorsa bildirsin, dedi.

Müritlerinden biri:

- Efendim, sizde büyük bir ayıp var, diye cevap verdi.

Ayıbını talebesine soracak kadar kendini aşmış bu mütavazi insan hiç kızmadı, talebesi böyle söylüyor diye üzülmedi, belki sadece ayıbından kurtulabilmek ümidiyle sordu:

- Söyle dedi, kardeşim, o ayıbım nedir?

Talebe gözleri dolu dolu:

- Bizim gibilerin size talebe olması, dedi.

Bu söz gönüllere çok tesir etmiş, sohbette bulunan herkes ağlamaya başlamıştı. Ahmed Rufai Hazretleri de ağlıyordu. Bir ara sadece;

- Ben sizin hizmetçinizim, ben hepinizden aşağıyım diyebildi.

iSLAMi SOHBET, islam sohbet, chat, DiNi SOHBET, iSLAMi CHAT, iSLAMi SİTELER, DiNi FORUM ,NUR SOHBET ,İSLAMİ FORUM, İSLAM, DİN, cet

Profil

Son yazılar

Arşiv

Nickinizi Değiştirmek için Kendi Nickinize Tıklayın !!!

Unutma Beni

Bu devirde tasavvuf

Tevazu

Etiketler